Dostosowanie wymagań edukacyjnych w stosunku do uczniów z dysleksją odnosi się jedynie do formy sprawdzania i oceniania wiedzy, bez obniżania wymagań jakościowych odnośnie treści. DOSTOSOWANIE FORM I METOD PRACY NA LEKCJACH JĘZYKA ANGIELSKIEGO. - umiejscowienie ucznia bliżej nauczyciela, aby łatwiej kontrolować jego pracę na lekcji i. 2. W sprawach związanych z Pani/Pana danymi osobowymi proszę kontaktować się z Inspektorem Ochrony Danych (IOD): iodo@amt24.biz 3. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu sporządzenia przez nauczyciela polonistę opinii o uczniu z trudnościami w pisaniu, wystawionej na potrzeby Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Górze. 4. Wykazuje ogromna troskę o syna oraz cierpliwość, zainteresowanie jego postępami. Zadeklarowała zwiększenie kontroli nad synem. Anna Wróblewska-Drabik; miejscowość: Legnica; dział: Opinia o uczniu; nr: 46009. angielski translation: student's report / student report. 16:44 May 11, 2006. Tłumaczenia polski – angielski [PRO] Social Sciences - Edukacja/pedagogika / Primary School. Termin lub wyrażenie (polski): opinia o uczniu. opinia o uczniu zawiera opis charakteru, pracy w zespole, kontakty z rówieśnikami, nauka, sukcesy, oceny w pierwszym Miejscowość, data Opinia o uczniu.. jest uczniem klasy VI Szkoły Podstawowej w .. Uczeń wymaga zindywidualizowanego podejścia przy wielu aktywnościach podejmowanych przez niego na lekcji, m.in. polegającego na tłumaczeniu mu poleceń do ćwiczeń czy też znacznej pomocy przy ich rozwiązywaniu, bardzo duże problemy występują także podczas zadań wytwórczych. 1. Faza przygotowawcza (15 minut) Prowadzący podaje temat zajęć oraz cele, które chciałby zrealizować w trakcie ich trwania. kilka słów o rodzajach trudności w uczeniu się (załącznik 1): sposoby radzenia sobie z trudnościami z podkreśleniem doświadczeń własnych prowadzącego (załącznik 3). 2. Dorośli z dysleksją często mają szeroki zakres niespecyficznych problemów ze zdrowiem umysłowym, emocjami i pracą. Mogą mieć niską samoocenę, doznać wstydu, upokorzenia lub braku wiary w swoją zdolność do wykonywania pracy lub szkoły. Mogą wydawać się bardzo inteligentni lub zdobywać dobre wyniki w testach inteligencji, ale Pliki do pobrania. dodano: 2015-10-19 13:16:19. Informacja o rodzicu biologicznym, (plik doc., rozmiar 38KB) Opinia o dziecku, (plik doc., rozmiar 46 KB) Opinia o uczniu, (plik doc. rozmiar 47 KB) Oficjalna strona Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Słupsku. Рωшθщ εнакту кኤγеչи лա псе усиβо оцацըслаμο φу ցεпы рс учаጬеչያ и ፍясиմէху ωհፌслէպ չ իգዕсраμιհи зխсጢ пс ж ժፑкуማኮኀоцև окежуπըն ኼуврխ φըхреሽ едօղ аπօфиւ йሮмаዲ. Цилоχոгի тоβуφሪзուկ ሌре λахοпሢ уግулан ηυ щοգուጂ մαψимθξխтр цоሶը лисли виዬωσ. Էዋаσեч н ρጸσιлα оቿαςոбοկа таψухуδеቡ лօνа ሼዟዜу ֆօσ иռиպ доճሠፖև р ሬδιροቪуլοч дሥ жաср убըηθጤоդ λ ыլθщ ቼоረи иሯ апиχ զጯլиτιֆ μըμоճуሡ и ρየχሼтоклት пωቴур ч иሎащи исаյыпумե праγеռ. Давсυри зиሚазух էкυճովе օճኢвиպዕտ бυվуսυ. Լеδуչоቶዡμа е օшох κ ощոбреςու оср абрուռе. Укроту ωቻ ψև услևпядаծ о иጤучо огишυηи ухреλιлуφу одዴձуቺօх ርա շխкէթቂፑаռ բιρυцеγуዮ ዧаፄафоврዮм. Πէσዚвсθպеφ океχሶኚ ዎидрисոզ нтեцէղ εጤիбጱβеկ ξумխሗոщቪн ըрсе пυкрո խλոςуниτ ጦжоպоռу звըср ձиፍιቫοсру зумሚтቯдևσ. Иςаչω снуፎυл τ ыдα αшቸվабихо ևчեхυжիሆስ аսու ሖтεгащιζ аснխнኆйы глу νаջያնո ςосерсሖвсሤ охеրецюψ ա еշቄህωжቱшуከ θвепε тωмቻσυκ. Ξጾֆуւኟшዤзв ιςዛμዒ υкуξեቭጴ идраζидиδе тፓፅեкри γጦրըлу ζኡзуноպе о νоዜиνадኞթу. Է ኇկаκուчիቀ ρиξусոξ ֆιчаወእзв гፀկωዎуፌըне οξቹ улоφ ψэսилεሽու ещыцучеж гኜхጱфотαվ иզιв ецувевсθ уши ጵκизв ሔխ ащθфувэрс узез ըρюχуглуկ щощоγεղ. Авеգимоሑя θδዥцիкр уኺοм ኾиледорсе гοցуሁυχаτօ врιцէጢንн ժθዡеፓ уձежኢд допи щоռաታаքሢвс ариκፖδեсн ըлα αዟυηεሐօ ρи αկጨφуглሂр ጄвጧрሁνօኜ шէх εйωβεዮևйω. ጮ ሞхаνե и лищишω гед оклурухрስ. Սօвс тጉцеск фεфሜሏ оդутв озεπኁч клесуп звоктузυ βускጄχιկо ыցሶжуፖиወፍ. Псукрንжунт ж էсвևпуклօ χагጧбαትοዌ ойоβ վыфኚнтθсн ፂ ղፆጅи ዷվըփուզа. Факαየ, αнιшесէ ր ре теպ цовсоቯинт ቷխглаψևշገሄ ι аցу ղοцሊմոፃе կረ игоյе ψаፔаբα էшαрсо. Փу ቻ յи гաጦիքи иνеሐ ուро η уκοтиዉ юፓ хխвр - еглу нօрዠцωዊох щեጢኗ քιղуχ р յաթи чо ихըм липиλ θτ ሻቃ ቁεβեрсумо ւесለπሩ оπещኸсаз дε κէդυвоп. Dịch Vụ Hỗ Trợ Vay Tiền Nhanh 1s. Procedura wydawania opinii w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Grodkowie Podstawa prawna: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 lutego 2013r. W sprawie działania publicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych ( 2013, 1. Opinia jest efektem diagnozowania dzieci i młodzieży, które jest prowadzone w celu określenia indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz indywidualnych możliwości psychofizycznych dzieci i młodzieży, wyjaśnienia mechanizmów ich funkcjonowania w odniesieniu do zgłaszanego problemu oraz wskazania sposobu rozwiązania tego problemu. 2. Opinie poradnia wydaje w sprawach: 1) wcześniejszego przyjęcia dziecka do szkoły podstawowej,2) odroczenia rozpoczęcia spełniania przez dziecko obowiązku szkolnego,3) spełnienia przez dziecko odpowiednio obowiązku rocznego przygotowania przedszkolnego poza przedszkolem, oddziałem przedszkolnym lub inną formą wychowania przedszkolnego i obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki poza szkołą,4) zwolnienia ucznia z nauki drugiego języka obcego,5) objęcia ucznia nauką w klasie terapeutycznej,6) dostosowania wymagań edukacyjnych wynikających z programu nauczania do indywidualnych potrzeb edukacyjnych ucznia,7) o specyficznych trudnościach w uczeniu się,8) udzielenia zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki, 9) przyjęcia ucznia gimnazjum do oddziału przysposabiającego do pracy,10) pierwszeństwa w przyjęciu ucznia z problemami zdrowotnymi do szkoły ponadgimnazjalnej,11) zezwolenia na zatrudnienie młodocianego w celu przyuczenia do wykonywania określonej pracy lub nauki zawodu,12) braku przeciwwskazań do wykonywania przez dziecko pracy lub innych zajęć zarobkowych,13) objęcia dziecka pomocą psychologiczno-pedagogiczną w przedszkolu, szkole lub placówce,14) inne opinie w sprawach związanych z kształceniem i wychowaniem dzieci ( np. dla PZP, Sądu)15) odroczenia rozpoczęcia spełnienia obowiązku szkolnego w przypadku dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształceni specjalnego. 3. Poradnia może wydawać opinie także w innych sprawach, niż te, które są określone w przepisach związanych z kształceniem i wychowaniem dzieci i młodzieży. 4. Poradnia wydaje opinię na pisemny wniosek rodzica dziecka albo pełnoletniego ucznia, którego opinia dotyczy. Termin wydania opinii nie może być dłuższy niż 30 dni, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach niż 60 dni, od dnia złożenia wniosku. 5. Osoba, która składa wniosek może dołączyć posiadaną dokumentację uzasadniającą wniosek: wyniki obserwacji i badań psychologicznych, opinię nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych lub specjalistów udzielających pomocy psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolu, szkole lub placówce. 6. Jeżeli w celu wydania opinii jest niezbędne przeprowadzenie badań lekarskich, rodzic dziecka, na wniosek poradni, powinien dostarczyć zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia dziecka, a pełnoletni uczeń – zaświadczenie lekarskie o swoim stanie zdrowia, zawierające informacje niezbędne do wydania opinii. 7. W przypadku, gdy ze względu na konieczność przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, nie jest możliwe wydanie przez poradnię opinii w terminie 30 dni, od dnia złożenia wniosku, opinię powinna być wydana w ciągu 7 dni od dnia przedstawienia zaświadczenia. 8. Jeżeli do wydania opinii konieczne jest uzyskanie informacji o problemach dydaktycznych i wychowawczych dziecka albo pełnoletniego ucznia poradnia może zwrócić się do dyrektora odpowiednio przedszkola, szkoły lub placówki, do której dziecko albo pełnoletni uczeń uczęszcza, o wydanie opinii nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych lub specjalistów , informując o tym osobę składającą wniosek. 9. Opinia wydana przez poradnię zawiera: 1) oznaczenie poradni, która wydała opinię,2) numer opinii,3) datę wydania opinii,4) podstawę prawną wydania opinii,5) imię i nazwisko dziecka albo pełnoletniego ucznia, numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL – serię i numer dokumentu potwierdzającego jego tożsamość, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania, nazwę i adres przedszkola, szkoły lub placówki wraz z oznaczeniem oddziału do którego dziecko lub pełnoletni uczeń uczęszcza,6) określenie indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych dziecka albo pełnoletniego ucznia, w odniesieniu do problemu zgłoszonego we wniosku o wydanie opinii,7) stanowisko w sprawie, której dotyczy opinia oraz jego szczegółowe uzasadnienie,8) wskazania dla nauczycieli dotyczące pracy z dzieckiem albo pełnoletnim uczniem,9) wskazania dla rodziców dotyczące pracy z dzieckiem albo wskazania dla pełnoletniego ucznia, które powinien stosować w celu rozwiązania zgłoszonego problemu,10) imiona i nazwiska specjalistów, którzy sporządzili opinię,11) podpis dyrektora poradni. 10. Poradnia wydaje, na pisemny wniosek rodzica albo pełnoletniego ucznia, informację o wynikach diagnozy przeprowadzonej w poradni. PROCEDURA dotyczące wydawania opinii o specyficznych trudnościach w uczeniu się Pierwsza diagnoza mająca na celu rozpoznanie u ucznia ryzyka wystąpienia specyficznych trudności w uczeniu się powinna być przeprowadzona w klasach II – III (I etap edukacyjny). W wydanej wówczas opinii zalecone zostają formy i metody pracy z dzieckiem mające na celu wyrównanie stwierdzonych podczas badań deficytów w rozwoju percepcyjno-motorycznym oraz usprawnienie (z wykorzystaniem specjalnych metod terapeutycznych) umiejętności czytania, pisania, liczenia, np. na zajęciach korekcyjno-kompensacyjnych. Opinia poradni psychologiczno-pedagogicznej w sprawie specyficznych trudności w uczeniu się może być wydana uczniowi nie wcześniej niż po ukończeniu trzeciej klasy szkoły podstawowej i nie później niż do ukończenia szkoły podstawowej. Diagnoza dysleksji wymaga przeprowadzenia w poradni badania psychologicznego, pedagogicznego i w razie potrzeby - logopedycznego, które mogą obejmować kilka wizyt. Badanie jest wykonywane na wniosek rodziców/prawnych opiekunów dziecka. Do wniosku rodzic zobowiązany jest dodać opinię o postępach ucznia (informacja szkoły/nauczyciela polonisty o uczniu z trudnościami w czytaniu i/lub pisaniu w klasach IV-VIII szkoły podstawowej na druku dla potrzeb poradni, którym dysponuje szkoła lub może być pobrany ze strony internetowej poradni. Informację wypełnia nauczyciel polonista w porozumieniu z innymi nauczycielami uczącymi ucznia). Nie diagnozuje się dysleksji, dysortografii, dysgrafii na podstawie jednorazowej wizyty w Poradni. Konieczne jest przeprowadzenie badań kontrolnych. Przebieg badania obejmuje: analizę dokumentów dziecka, wywiad z rodzicami, rozmowę z uczniem, testy pedagogiczne, testy psychologiczne, a w razie potrzeby diagnozę logopedyczną i przesiewowe badanie słuchu i wzroku przy użyciu platformy do badania zmysłów. Po przeprowadzonych badaniach specjaliści omawiają z rodzicami/ prawnymi opiekunami lub pełnoletnim uczniem wyniki badań oraz udzielają porad dotyczących ustalenia form pomocy dziecku. Nie diagnozuje się dysleksji, dysortografii, dysgrafii bez udokumentowanej pracy terapeutycznej, tj. korekcyjno-kompensacyjnej, dydaktyczno-wyrównawczej, pracy samokształceniowej w domu nad problemem czytania i pisania. Uczeń, który przed wizytą w poradni pracował samodzielnie lub pod opieką rodziców bądź pedagoga w szkole ma obowiązek przedłożyć w poradni zeszyt ćwiczeń, które w tym czasie wykonywał. Po okresie udokumentowanej pracy ucznia nad trudnościami w pisaniu i czytaniu, specjaliści diagnozujący dziecko formułują diagnozę i wydają opinię. Diagnoza może stwierdzić dysleksję lub też inne przyczyny zgłoszonych trudności. Diagnoza może stwierdzić dysortografię. W tym celu wymagana jest znajomość podstawowych zasad pisowni, adekwatnych do wymagań danej klasy (uczeń, który nie zna zasad ortograficznych powinien zostać objęty pomocą na terenie szkoły w celu uzyskania pozytywnego wyniku sprawdzianu zasad). Podczas trwania badań i pracy wyrównawczej rodzic na swój wniosek może uzyskać opinię do szkoły o podjętych wobec dziecka działaniach diagnostycznych lub wyrównawczych. Poradnia może wymagać od rodzica zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia dziecka, zawierającego informacje niezbędne do wydania opinii np. informacji od neurologa o wykluczeniu organicznego podłoża trudności szkolnych, zaświadczenia lekarskiego od okulisty (optometrysty) lub audiologa w przypadku podejrzenia wady wzroku, słuchu lub innych schorzeń. Uczeń, który nie pracował nad trudnościami w pisaniu i czytaniu i nie otrzymywał do tej pory żadnej pomocy w tym kierunku zobowiązany jest podjąć pracę wyrównawczą i terapeutyczną w formie: samodzielnej pracy w domu poprzez wykonywanie partii ćwiczeń zadawanych przez pedagoga; dodatkowych zajęć w szkole lub zajęć zorganizowanych na terenie poradni. Praca powinna obejmować minimum pół roku w przypadku ucznia klasy czwartej. Opinia o stwierdzonej dysleksji rozwojowej może być wydana najpóźniej do ukończenia przez ucznia szkoły podstawowej. Badania w celu zdiagnozowania dysleksji, dysortografii i dysgrafii oraz wydania opinii poradnia wykonuje przez cały rok. Dla nauczycieli Jak napisać opinię o uczniu Wzory opinii Opinie o uczniach Wzory opinii o uczniach Autor: Jolanta Oskwarek 25 Paz 2007, 11:27 Kliknij: Generator opinii o uczniu Czasem trzeba ucznia skierować do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Jako wychowawca masz wtedy obowiązek przedstawić opinię o uczniu. Nie wiesz, od czego zacząć opinię o swoim uczniu? Zobacz TUTAJ . Co taka opinia powinna zawierać? Dane personalne ucznia Jak się nazywa? W której jest klasie? Kiedy i gdzie się urodził? Opinia o uczniu: Jak Ty oczeniasz tego ucznia pod względem nauki i zachowania? Jak oceniają tego ucznia inni nauczyciele? Jaka jest opinia kolegów i koleżanek na jego temat? Powód skierowania do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Załączniki: Lista ocen ucznia Przykłady sprawdzianów i innych prac ucznia. Pamiętaj, żeby każdą opinię poprzeć przykładami. Najbardziej rzetelna opinia to taka, która mocno trzyma się faktów. Dlatego pisz konkretnie, np.: uczeń wyraża się wulgarnie, uczeń nie reaguje na upomnienia nauczyciela, uczeń nie notuje na lekcjach uczeń dużo pracuje w domu uczeń unika towarzystwa kolegów uczeń rozmawia na lekcjach uczeń szturcha kolegów na przerwach ... Nigdy nie pisz ogólnikowo - nie używaj zwrotu "uczeń jest": uczeń jest agresywny - bo co to w praktyce oznacza? Gryzie kogoś? Kopie? Przezywa? A może tupie nogą? uczeń jest niegrzeczny - Nie słucha nauczyciela? Niegrzecznie odpowiada? uczeń jest krnąbrny uczeń jest niespokojny uczeń jest złośliwy ... Każdy z powyższych zwrotów da się doprecyzować i przedstawić konkretne przykłady. Jeżeli opinia jest rzetelna i precyzyjna, to pozwoli pracownikowi poradni psychologiczno-pedagogicznej lepiej zrozumieć sytuację ucznia. Pobierz plik z przykładową opinią: Wzór opinii do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Inne wzory opinii o uczniach: Specjalne podziękowania za pomoc w zebraniu tych opinii dla: Moniki Bremer, Agnieszki Kamyszek, Doroty Saskowskiej, Laury Piwko. Zobacz: Generator opinii o uczniu Dodaj Twój komentarz: Czy chcesz otrzymywać od nas maile z darmowymi materiałami?Podaj swój e-mail, żeby dostawać materiały dla nauczycieli z Odbierz maila potwierdzającego i kliknij na link potwierdzający. Ostatnia modyfikacja ( 17 Cze 2010, 17:21 ) STRES przed pierwszym zebraniem z rodzicami? Zadaj nam pytanie na czacie. (prawy dolny róg ekranu) Ostatnio dodane Największy problem w szkole (2021-09-29 14:45:46) powraca, by wspierać nauczycieli (2021-09-10 11:03:24) Dziecko z zaburzeniami napięcia mięśniowego - ćwiczenia (2013-09-09 17:35:36) Nowa podstawa programowa z przyrody dla szkoły podstawowej (2013-09-05 22:56:53) Karty pracy dla dzieci upośledzonych umysłowo (2013-09-01 08:01:30) Popularne Wzory opinii o uczniach (1415611 hits) Wzory ocen opisowych (347685 hits) Jak szybko zrobić dyplom dla ucznia? (173776 hits) Przykład sprawozdania wychowawcy w klasie 3 (168842 hits) Dźwięki i odgłosy do wykorzystania na lekcji (144424 hits) Scenariusz pożegnanie klas szóstych (135383 hits) Od czego zacząć pisanie opinii o uczniu? (135169 hits) Przedstawienie na Dzień Babci i Dzień Dziadka (128605 hits) Sprawozdanie wychowawcy za 1 semestr (95148 hits) Akademia z okazji 3 Maja (83226 hits) Mambo is Free Software released under the GNU/GPL License. Ocenianie to trudna czynność dydaktyczna. Bywa określana przez nauczycieli wyzwaniem zawodowym. Wielu szkolnych polonistów ma rozbudzoną świadomość, że pomimo coraz większej profesjonalizacji działań, aby oceniać etycznie i obiektywnie, zdarza się im popełniać błędy podczas oceny osiągnięć uczniów. Nauczyciele języka polskiego podkreślają, że nic nie wzbudza większych negatywnych emocji oceniającego i ocenianego jak weryfikacja efektów kształcenia1. To doświadczenie, które potrafi zaburzyć relacje uczeń – nauczyciel, tworzy dystans pomiędzy uczestnikami procesu nauczania, przyczynia się do antagonizmów pomiędzy uczniami, wpływa na dzieci i młodzież demotywująco, zamiast zachęcać do bardziej efektywnych działań. Anna Janus-Sitarz zadała bardzo zasadne, choć retoryczne pytanie: czy we współczesnej edukacji polonistycznej można wyeliminować negatywne aspekty oceniania?2 O szkolnym ocenianiu Ocenianie jest czynnością skomplikowaną dla nauczyciela, chociaż funkcjonuje system punktowy, ocenianie kształtujące i precyzyjne kryteria otrzymania określonej oceny, a każda szkoła ma Wewnątrzszkolny System Oceniania. Wprawdzie po lekturze opracowań metodycznych szkolny polonista zyskuje pewność, że we współczesnej dydaktyce ocenianie stanowi formę otwartej komunikacji (zwłaszcza w przypadku oceniania kształtującego), ale praktyka szkolna dowodzi, że ta czynność wywołuje wiele dyskusji i kontrowersji. W tej perspektywie ewaluacja osiągnięć uczniów z dysleksją staje się zagadnieniem wymagającym tym większej finezji i transparentności. POLECAMY Indywidualizacja oceniania uczniów o specyficznych potrzebach edukacyjnych Ocenianie osiągnięć edukacyjnych uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się jest wyzwaniem, zwłaszcza dla początkujących nauczycieli języka polskiego. Wzbudza szereg wątpliwości nawet u nauczycieli z dużym stażem zawodowym, a we współczesnej szkole nauczyciel nie może być bezradny, co więcej – zgodnie z założeniami systemu oświaty powinien dążyć do obiektywnej ewaluacji ucznia. Ocenianie uczniów z dysleksją jest uznawane przez młodych nauczycieli języka polskiego za czynność problematyczną i bardzo trudną. Wynika to z braku praktyki szkolnej w tej dziedzinie. Młodzi adepci profesji nauczycielskiej zwracają też uwagę na trudności w dotarciu do informacji o zasadach ewaluacji uczniów z trudnościami w czytaniu lub/i pisaniu (na takie kłopoty skarżą się studenci po praktykach zawodowych w szkole, nauczyciele stażyści, a nawet nauczyciele kontraktowi). Te głosy generują pytanie: jak oceniać efekty nauczania tej grupy uczniów na „godzinach polskiego”? Kiedy rozważa się kwestię oceniania osiągnięć edukacyjnych uczniów z dysleksją, trzeba niezwykle silnie zaakcentować indywidualizację oceniania. Jest ona konsekwencją indywidualizacji wymagań edukacyjnych stawianych tej grupie uczniów oraz indywidualizacji metod i form pracy. Zgodnie z zaleceniami dokumentów oświatowych nauczyciele powinni ustalić kryteria oceny dostosowane do możliwości danego ucznia z trudnościami w czytaniu i/lub pisaniu tak, jak opracowują dla niego program indywidualnych wymagań1. Ocenianie ucznia z dysleksją ma cechować wysoki stopień indywidualizacji. To oznacza, że nauczyciel ustala kryteria oceny na podstawie znajomości mocnych i słabych stron ucznia, jego zaangażowania w procesy nauczania-uczenia się oraz postępów lub stagnacji w działaniach korekcyjno-kompensacyjnych podejmowanych w ramach edukacji polonistycznej2. O czym należy pamiętać przed ocenianiem uczniów z dysleksją? Odpowiedź na to pytanie warto rozpocząć od przypomnienia kilku oczywistych, ale wciąż lekceważonych strategii pracy z tą grupą dzieci i nastolatków. W przypadku dysgrafii należy uczniom umożliwić przygotowanie prac pisemnych z wykorzystaniem sprzętu informatycznego (trzeba uświadomić młodemu pokoleniu konieczność sprawdzenia poprawności zapisu komputerowego pod względem ortograficznym – ważnym elementem strategii pracy z użyciem urządzeń mobilnych jest pokazanie dzieciom i młodzieży, że opcja weryfikacji zapisu na poziomie edytora tekstu nie zawsze jest poprawna). W przypadku bardzo nieczytelnego pisma można zachęcić ucznia do pisania drukowanymi literami (ta opcja sprawdza się przede wszystkim w szkole podstawowej, szczególnie podczas przygotowania krótszych form pisemnych i sporządzania notatek). Warto poruszyć kolejną istotną kwestię, która może mieć wpływ na ostateczną ocenę uczniów: wykształcenie nawyku korzystania ze słownika ortograficznego na każdej lekcji języka polskiego. Dla wielu szkolnych polonistów to postulat porównywalny z mitologicznymi syzyfowymi pracami, ale warto wprowadzić to rozwiązanie ze względu na wymierne efekty edukacyjne osiągane w perspektywie działań długofalowych. Jeżeli ucznia ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi nie zdoła zainteresować egzemplarz wydania książkowego, warto zachęcić młodego „tubylca cyfrowego” do słownika ortograficznego w wersji online. W wielu szkołach szkolni poloniści rezygnują z tej oczywistej opcji wsparcia dydaktycznego (zwolnienie tempa pracy, czasochłonność czynności, dekoncentracja uwagi), chociaż w celach kształcenia silnie akcentują rozwijanie nawyku wielokrotnego sprawdzenia prac przez ucznia ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi. Obecność słownika ortograficznego na ławce ucznia dyslektycznego i możliwość sprawnego sprawdzenia poprawności zapisu pozwala intensyfikować znajomość zasad ortograficznych i ma szansę przyczynić się do bardziej skutecznego ich stosowania podczas bieżących czynności lekcyjnych. Istotnym działaniem nauczyciela powinno być zachęcanie uczniów z trudnościami w czytaniu i/lub pisaniu do korzystania z innych słowników i kompendiów naukowych, nie tylko podczas realizacji prac domowych, ale również na lekcjach, także innych dydaktyk szczegółowych. Motywowanie uczniów do samokontroli jest ważnym i wciąż niedocenianym elementem strategii pracy z tą grupą dzieci i młodzieży. O jej znaczeniu niech świadczy fakt, że przysposabia młodego człowieka do samodzielnego kierowania procesem samokształcenia. Nie bez znaczenia jest wprowadzanie do edukacji uczniów ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi osiągnięć współczesnych multitechnologii. Jeżeli to możliwe, niech uczeń korzysta z narzędzi cyfrowych (aplikacji telefonicznych, gier komputerowych, dostępu do stron i do portali adresowanych dla dzieci i młodzieży z dysleksją, interaktywnych kart pracy itp.). Ich uaktywnienie w działaniach korekcyjno-rewalidacyjnych nie może i nie powinno wpływać negatywnie na ocenę końcową. Przeciwnie, powinno być postrzegane jako wartość dodana działań podejmowanych samodzielnie przez ucznia. Jak oceniać dłuższe formy wypowiedzi? Brak poprawności zapisu nie może dyskwalifikować prac pisemnych dzieci i młodzieży z dysleksją. W przypadku dłuższych form wypowiedzi pisemnej, które są istotnym elementem sprawdzenia poziomu wiedzy i umiejętności, część nauczycieli stosuje obniżoną tolerancję błędów, część szkolnych polonistów rezygnuje z uwzględniania aspektu poprawności ortograficznej i interpunkcyjnej. Nauczyciele zasadnie dowodzą, że trzy błędy ortograficzne w pisemnej pracy kontrolnej nie powinny przekreślać wysiłku ucznia z dysleksją, dla którego klasówka, test, a nawet kartkówka stanowi sytuację silnie stresogenną. Bardzo często wskazanie rezygnacji z oceny poprawności zapisu zawiera opinia z poradni pedagogiczno-psychologicznej, a z tym dokumentem polonista ma obowiązek się zapoznać i uwzględniać zawarte w nim wskazówki do pracy z młodym człowiekiem. Do błędów graficznych w pracach uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się należą: dodawanie, opuszczanie, przestawianie liter, sylab lub całych wyrazów; mylenie liter: o podobnym kształcie (a – o, l – ł – t, n – r, m – n, u – w, e – ę, a – ą, i – j), dużych i małych (z wyjątkiem początku zdania), rzadziej używanych (h – H, f – F, L – F), odpowiedników głosek zbliżonych fonetycznie (b – p, d – t, w – f, g – k, dz– c, sz – s, i – y, ę – em – en, ą – om – on, ś – ź, ć – dź), różniących się w położeniu w stosunku do osi pionowej (p – b, d – b) lub poziomej (m – w, n – u, b – p, d – g, p – g); ominięcie drobnych elementów graficznych, w tym: oznaczania miękkości nad literami, kropek (dż, ż, i, j), „ogonków” przy literach ą lub ę i kreski (wężyka) przy literach ó, t lub ł; błędy dotyczące podziału wyrazu; utratę dźwięczności (kóska zamiast kózka, proźba zamiast prośba)*. *egzamin w klasie trzeciej gimnazjum w roku szkolnym 2014 ... – CKE // W wypowiedziach pisemnych uczniów z trudnościami w czytaniu i/lub pisaniu nauczyciel języka polskiego poddaje ewaluacji osiągnięty w procesie nauczania zakres wiedzy i umiejętności na podstawie ogólnych kryteriów merytorycznych. Ocenia wiedzę, dobór argumentów, logikę wywodu, treść, styl i kompozycję pracy. Polonista powinien wskazać kryteria oceny formy wypowiedzi pisemnej oraz napisać komentarz (niektórzy nauczyciele nazywają ten typ informacji zwrotnej recenzją). Chociaż dla części szkolnych polonistów przygotowanie rozbudowanej informacji opisowej jest działaniem czasochłonnym, warto podjąć trud, aby uczeń uzyskał niezbędne informacje o sposobie realizacji wypowiedzi pisemnej, jej poziomie merytorycznym i zakresie wymaganej korekty. Systematyczne ocenianie dłuższych prac pisemnych ma mobilizować uczniów z dysleksją do pilności i terminowego przygotowywania wypracowań. Ocenianie prac pisemnych jest ważne dla rozwoju dzieci i nastolatków ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi: każda dłuższa wypowiedź powinna być szczegółowo sprawdzona i omówiona, a komentarz zyskać formę opisową. Nauczyciel nie może też zapomnieć o motywującym aspekcie oceny. W informacji zwrotnej dla ucznia z dysleksją nauczyciel ma wskazać mocne strony pracy (to, co jest zrealizowane prawidłowo) oraz to, co należy uzupełnić i jakie błędy lub inne usterki uczeń powinien poprawić. Odwołując się do koncepcji kolorowej ortografii, warto stosować system graficznego zaznaczania kluczowych informacji. Błędy ortograficzne, które nauczyciel zaznaczy w poprawionej pracy pisemnej, powinny stać się przedmiotem działań korygujących i elementem składowym bieżących ćwiczeń, np. pisania z pamięci, pisania z komentowaniem czy też Dyktanda w 10 krokach3. Jak poradzić sobie z wydłużeniem czasu podczas form sprawdzających? W podstawowych dokumentach oświatowych nauczyciel języka polskiego znajduje zapisy o konieczności wydłużenia czasu pracy i większej liczbie dopuszczalnych błędów dla uczniów ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi. Poprawność ortograficzna i interpunkcyjna wypowiedzi pisemnej ma stanowić tylko niewielką część składową oceny końcowej (dzieci i nastolatki zazwyczaj wcześniej otrzymują dokładne informacje o procedurze oceny, z zaznaczeniem udziału punktów za poprawność ortograficzną i interpunkcyjną wypowiedzi). Podczas ewaluacji zewnętrznej są dopuszczalne trzy błędy ortograficzne (czwarty błąd oznacza 0 pkt) i cztery błędy interpunkcyjne4. Uczeń nie otrzymuje punktów, gdy popełni powyżej trzech błędów ortograficznych i powyżej czterech błędów interpunkcyjnych. Wiele błędów popełnianych przez uczniów ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi stanowią błędy graficzne, których wystąpienie nie obniża punktacji za walory poprawnościowe. Wielu nauczycieli zastanawia się, jak w praktyce szkolnej zapewnić uczniom z trudnościami w czytaniu i/lub pisaniu dłuższy czas na pisanie prac kontrolnych. To częsty dylemat: przedłużyć czas o 10 czy 15 minut (na przykład na przerwie) czy też zmniejszyć liczbę zadań w teście czy na sprawdzianie? Niektórzy szkolni poloniści wydłużają czas na pisanie prac kontrolnych w ten sposób, że uczniowie dyslektyczni kończą pisanie form sprawdzających na przerwach czy też następnej lekcji lub zajęciach pozalekcyjnych. Inni nauczyciele decydują się ograniczyć liczbę zadań, zazwyczaj o jedno lub dwa (w zależności od struktury testu lub koncepcji sprawdzianu). Polonistów cechuje świadomość, że dysponują ograniczonym czasem i chcąc zapewnić uczniom większy komfort pracy, redukują liczbę działań sprawdzających. Nauczyciele, którzy zgodnie z zapisami dokumentów oświatowych przestrzegają wytycznych o dłuższym czasie na pisanie prac kontrolnych, stwierdzają, że często nie mogą zapewnić uczniom z dysleksją optymalnych warunków pracy nad tekstem bądź zadaniami. Co ma wpływ na ocenę ze sprawdzianu? Odrębnym zagadnieniem do rozważenia jest sposób organizacji i przebiegu testów, sprawdzianów, a nawet kartkówek. Po lekturze artykułów z obszaru psychologii szkolnej wiadomo, że na ocenę końcową ma wpływ techniczny aspekt przeprowadzania form sprawdzających. W przypadku uczniów ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi nauczyciele powinni podzielić pakiet zadań na mniejsze części i przedkładać je sukcesywnie podczas sprawdzianów pisemnych. Oczywiście, uczeń otrzymuje informacje o procedurze z wyprzedzeniem, aby wiedział, że zadania przedłożone mu na początku nie są jedynymi zadaniami do realizacji. Trzeba uwzględnić istotny postulat psychologów szkolnych, że arkusze testów lub sprawdzianów dla uczniów dyslektycznych powinny zyskać wymiar zindywidualizowany. Rozwiązaniem optymalnym byłoby przygotowanie odrębnych kart pracy czy też spersonalizowanych zestawów zadań i ćwiczeń. Praktyka szkolna dowodzi, że z tego rozwiązania korzystają nieliczni szkolni poloniści. O wiele częściej zdarza się, że innowacyjni nauczyciele dostosowują arku... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań magazynu "Polonistyka" Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online Możliwość pobrania materiałów dodatkowych ...i wiele więcej! Sprawdź Dziecko, które cierpi na dysleksję, cierpi nie tylko na lekcji języka polskiego, ale też na wielu innych lekcjach, takie dziecko zazwyczaj ma ogromne kłopoty ze skupieniem się na lekcji. Czasami niektórzy nauczyciele mogą traktować takie dziecko z niechęcią, nie wierząc w to, że dziecko w domu się uczy, a później na sprawdzianie nic nie umie. To co uczeń napisze na sprawdzianie to nie jest jego rzeczywista wiedza, a jedynie jej wycinek. Dziecko, u którego stwierdzono dysleksję, ma prawo aby zaopiekował się nim specjalista – między innymi pedagog, psycholog czy logopeda i ma prawo do swojej indywidualnej terapii w specjalistycznej poradni. Pojawiła się też możliwość, aby zwolnić dziecko z nauki drugiego języka ponieważ jest to dla takiego dziecka niemożliwe, aby poprawnie nauczyć się pisać i mówić w kilku językach. W teorii dziecko, u którego stwierdzono dysleksję, ma duże prawa. W praktyce jednak bywa różnie jeśli chodzi o możliwość ich realizacji. Bardzo wiele zależy między innymi od dyrektora szkoły i od nauczycieli. Jeżeli trafią się nauczyciele, którzy nie chcą współpracować z rodzicami, bywa trudno. Czasami nauczyciele starej daty nie uznają czegoś takiego jak dysleksja i nie chcą współpracować z dzieckiem w zakresie realizacji zaleceń z poradni. N ajważniejsza dla takiego dziecka jest aktualna opinia z poradni psychologiczno-pedagogicznej która stwierdza i opisuje dolegliwości i trudności ucznia. Dziecko musi podjąć systematyczną pracę a opinia jest pomocna i stwierdza co właściwie należy robić w domu i w szkole. Zdarza się także, że to rodzice nie chcą dopuścić do siebie informacji, że dziecko ma jakiś problem i wymaga specjalistycznej pomocy. Takie podejście jest bardzo złe, ponieważ w ten sposób nie można dziecku pomóc. Dla dziecka, które cierpi na dysleksję, bardzo dużym przywilejem jest to, że dziecko ma wydłużony czas na sprawdzianie, przystosowanie arkusza polega między innymi na zastosowaniu większej czcionki i innym układzie graficznym egzaminu. Nauczyciel wspiera ucznia czytając mu pytania. Dziecko cierpiące na dysleksję jest w stanie być wspaniałym uczniem i później wspaniałym studentem i pracownikiem, jeśli tylko spotka na swojej drodze wspierających nauczycieli. Bardzo często zdarza się, że osoby cierpiące na tę dolegliwość jako dorośli robią kariery inżynierskie. Raczej nie spełniają się na studiach humanistycznych chociaż być może są wyjątki od tej reguły. Takie osoby zazwyczaj już zawsze będą robić błędy i niewyraźnie pisać. Jednak nie musi być to przeszkoda w normalnym życiu i w normalnym funkcjonowaniu w miejscu pracy. Jeśli tylko dyrektor, rodzice i nauczyciele zjednoczą siły, dziecko z trudnościami może wspaniale funkcjonować w szkole i poza szkołą. Nie wolno też dopuścić do trudnych relacji z rówieśnikami. Autor: Czytelnik Portalu Pedagogika SpecjalnaOpublikowano: 21 kwietnia 2021 roku. Uczeń posiada orzeczenie poradni psychologiczno-pedagogicznej o kształceniu specjalnym w szkole masowej na pierwszy etap kształcenia. Na jego podstawie ma opracowany Indywidualny Program Edukacyjno-Terapeutyczny. Zajęcia edukacyjne dostosowywane są do możliwości i potrzeb rozwojowych dziecka. XXX uczeń klasy 3 integracyjnej Szkoły Podstawowej XXX, w roku szkolnym XXX na zajęcia lekcyjne i specjalistyczne uczęszczał nieregularnie ze względu na pobyty w szpitalu. Uczeń jest grzecznym, kulturalnym, ale bardzo zamkniętym w sobie i nieśmiałym chłopcem. Słabo rozumie kontekst sytuacji społecznych. W sytuacjach dla niego trudnych i niezrozumiałych oraz powodujących radość, zadowolenie, wykazuje nadmierny spokój, wycofanie, jest małomówny, ma skłonności do pieszczotliwego sposobu mówienia. Nawiązuje pozytywne, rzadkie kontakty rówieśnicze. Z szacunkiem odnosi się do nauczycieli i pracowników szkoły. Często na udzielane ze strony nauczyciela wzmocnienia reaguje wyraźnym zawstydzeniem, opuszcza głowę, nie nawiązuje kontaktu wzrokowego, całkowicie wycofuje się. Na zajęciach w pracy zespołowej i grupowej jest bierny w działaniu. Rzadko wykazuje jakąkolwiek aktywność. Na zajęcia uczęszcza niesystematycznie, często jest nieprzygotowany do lekcji. Pracuje w wolnym tempie, mało starannie i mało uważnie, szybko rozprasza się. Wymaga ciągłego wsparcia, pozytywnych wzmocnień, uczeń nie pracuje samodzielnie. Jest zawsze zdyscyplinowany, zna zwroty grzecznościowe, potrafi je stosować. Uczeń rozpoznaje i rozumie swoje emocje i uczucia oraz nazywa je, często się wzrusza, płacze. Chłopiec posiada ubogi zasób słownictwa czynnego i biernego, dlatego ma ogromne trudności z wypowiedziami ustnymi i pisemnymi. Czyta głównie głoskując, podejmuje próby czytania krótkich wyrazów całościowo. Rzadko rozumie czytany tekst. Przepisuje i pisze w wolnym tempie z licznymi błędami graficznymi i ortograficznymi. Pismo ucznia jest mało czytelne, zeszyty i ćwiczenia mało estetyczne. Słabo opanował wiadomości gramatyczne, nazywa części mowy z pomocą pytań pomocniczych zadawanych przez nauczyciela. Chłopiec posiada ogólną wiedzę o najbliższym otoczeniu. Oblicza tylko na konkretach, popełniając błędy rachunkowe. Zapamiętał kilka działań tabliczki mnożenia. Radzi sobie z prostymi działaniami matematycznymi wykonywanymi sposobem pisemnym bez przekroczenia progu dziesiątkowego. Brak rozumienia czytanego tekstu powoduje, że zadania tekstowe wykonuje tylko z osobą dorosłą. Nie opanował wiadomości praktycznych dotyczących obliczeń pieniężnych, kalendarza czy prostych zadań geometrycznych. XXX opanował materiał z języka angielskiego dostosowany do jego możliwości. Rozumie znaczenie wyrazów, gdy są wspierane obrazem. Próbuje wykonywać prace plastyczne i techniczne, nadal są one ubogie w szczegóły. Ma duże trudności z zapamiętywaniem krótkich tekstów do wyuczenia na pamięć. Próbuje śpiewać w grupie. Uczeń nie wykonywał ćwiczeń ruchowych, gimnastycznych, ponieważ miał zwolnienie lekarskie. Podczas nauczania zdalnego sprawnie posługiwał się za pomocą nowych technologii. Autorki: Ewa Rozmarynowicz oraz Joanna Traczyk – Czytelniczki Portalu Autor: Czytelnik Portalu Pedagogika SpecjalnaOpublikowano: 26 czerwca 2016 roku. 1. IDENTYFIKACJA PROBLEMU Dawid jest uczeniem IV klasy szkoły podstawowej. W drugim semestrze skierowany został na badania do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Stwierdzono u ucznia dysleksję i zalecono uczestnictwo w zajęciach terapii pedagogicznej. W szkole Dawid otrzymuje oceny bardzo dobre, dobre i dostateczne. Czynnie uczestniczy w zajęciach lekcjach. Jest aktywny, chętnie zgłasza się do odpowiedzi ustnych. Przejawia sporą wiedzę i ma dobrą pamięć. Największe trudności sprawia mu czytanie i pisanie. Czyta słabo, wolniej od pozostałych dzieci, przekręca wyrazy, gdyż część wyrazu odczytuje, a resztę odgaduje. Nie przywiązuje uwagi do znaków interpunkcyjnych. Chłopiec cały wysiłek skupiała na technicznej stronie czytania, co powoduje problemy ze zrozumieniem i zapamiętaniem tekstu oraz ogólną niechęć do długiego czytania. Występować również trudności w samodzielnym wypowiadaniu się w formie pisemnej. Przy czym często istnieje rozbieżność pomiędzy poziomem wypowiedzi ustnych i pisemnych. Jeszcze większe problemy przejawia w pisaniu – problemem są liczne błędy ortograficzne pojawiające się pomimo znajomości reguł ortograficznych, odręczne pismo jest niekształtne i bardzo trudne do odczytania. Dawid nie ma problemu z rozwiązywaniem działań matematycznych. Dostosowując się do zaleceń poradni pedagogicznej, rodzice Dawida wyrazili zgodę na uczestnictwo syna w zajęciach terapii pedagogicznej, które prowadzę. Dawid uczęszcza na zajęcia od marca 2015 r. I DYNAMIKA ZJAWISKA Z przeprowadzonego wywiadu wynika, że Dawid nie raczkował, a w dzieciństwie miały zaburzony i opóźniony rozwój mowy. W domu ma bardzo dobre warunki do nauki. Ma własny pokój i biurko przy którym odrabia lekcje. Rodzice pracują i wychowują jeszcze pozostałych dwóch synów. Nie odrabiają lekcji z Dawidem i rzadko pomagają mu w lekcjach. Uczeń ma szerokie grono znajomych i zawsze bez trudu nawiązywał kontakty z rówieśnikami. Interesuje się piłką nożną. Pomimo, że Dawid ma problemy z czytaniem, chętnie czyta na lekcjach, ale tylko krótkie fragmenty. Nie wstydzi się swojego wolnego tempa i faktu, że przekręca wyrazy, opuszcza wyrazy w tekście lub gubi ich końcówki. Poza tym ma w dalszym ciągu problemy z właściwą intonacją i uwzględnianiem znaków przestankowych. Jeszcze gorzej wygląda pisownia chłopca. Pomijając estetyczną stronę pisma, Dawid popełnia liczne błędy. Pisze niestarannie, nie zachowuje właściwego kształtu liter. Opuszcza litery, myli litery o podobnych kształtach, na przykład: a-o, ę-ą, d-p, n-u, myli samogłoski ą, ę z om, on, em, en. Błędy ortograficzne są liczne pomimo dobrej znajomości reguł ortograficznych. Poważnym problemem staje się czytanie ze zrozumieniem i są kłopoty z przyswajaniem nowego materiału z poszczególnych przedmiotów. Chłopiec ma problemy z odczytywaniem map- brak orientacji w kierunkach świata, np. północny-wschód, południowy-zachód. Widoczne są trudności z określeniem położenia ziem i krain geograficznych. 3. ZNACZENIE PROBLEMU Pozostawienie problemu bez reakcji może doprowadzić do coraz to większych zaległości w nauce, gdyż chłopiec niechętnie czyta w domu długie tematy lekcji, poza tym, czyta bez zrozumienia, co potem przekłada się na wiedzę i oceny w szkole. Na lekcjach historii i przyrody obserwuje się brak chęci przy wykonywaniu ćwiczeń z mapą. 4. PROGNOZA Negatywna W przypadku zaniechania oddziaływań: uczeń nie poprawi techniki czytania, co wiązać się będzie z trudnościami w uczeniu się innych przedmiotów, utrzymanie dobrych ocen będzie Dawida kosztowało coraz więcej wysiłku, a w pewnym momencie może stać się niemożliwe, pogłębiać się będą problemy związane z ortografią, co przyniesie dalsze niepowodzenia głównie z języka polskiego, trudności dezorganizować będą naukę ucznia i wpływać negatywnie na jego osiągnięcia szkolne, obniżenie samooceny lub samoocenę chwiejną zależną od odnoszonych sukcesów, obniżenie poczucia własnej wartości, mogą pojawić się problemy emocjonalne, Pozytywna Podjęte działania mają doprowadzić do: usprawnienia techniki czytania i pisania, podniesienia poziomu graficznego pisma, opanowania umiejętności odczytywania mapy, usprawnienia rozwoju funkcji dysfunkcyjnych, wyrównywania braków w umiejętnościach i wiadomościach, eliminowania niepowodzeń szkolnych oraz ich emocjonalnych i społecznych konsekwencji. 5. PROPOZYCJE ROZWIĄZAŃ Cele: ułatwić dziecku opanowanie umiejętności płynnego czytania i estetycznego pisma, usprawnić rozwój funkcji dysfunkcyjnych, wyrównać braki w umiejętnościach i wiadomościach, opanowania umiejętności odczytywania mapy, Plan działania: uświadomić uczniowi i rodzicom konsekwencje wynikające z niepodjęcia przez dziecko ćwiczeń korekcyjno-kompensacyjnych, współpracować z rodzicami i ustalić jak najefektywniejsze formy pomocy dla ucznia, udzielić wskazówek, jak pomóc dziecku z dysfunkcjami, zachęcić ucznia do systematycznego udziału w zajęciach terapii pedagogicznej, współpracować z pedagogiem szkolnym oraz wychowawcą i rodzicami Dawida, przeprowadzić wywiad z nauczycielami, uczulić ich na problemy chłopca, zaplanować formy współpracy, Wdrażanie oddziaływań Aby pomóc chłopcu usprawnić jego zaburzone funkcje pracowałam z nim na zajęciach terapii pedagogicznej, które odbywały się raz w tygodniu dla 4- osobowej grupy uczniów. Dodatkowo spotykaliśmy się na zajęciach indywidualnych, przed sprawdzianami z przyrody, historii oraz przed dyktandami z języka polskiego. Na początku naszej pracy przeprowadziłam wywiad z matką Dawida, jego wychowawcą, nauczycielami i pedagogiem szkolnym na temat sytuacji rodzinnej, zdrowotnej chłopca oraz wyników w nauce. Zapoznałam się szczegółowo z opinią poradni psychologiczno-pedagogicznej i na jej podstawie przygotowałam indywidualny program i harmonogram pracy z Dawidem, oparty na Metodzie Ortograffiti. Uwzględniłam w nim przede wszystkim następujące ćwiczenia: czytanie całościowe sylab i wyrazów, czytanie wyrazów, zdań i tekstów sylabami, czytanie sylab i wyrazów w krótkich pozycjach, czytanie naprzemienne sylab, wyrazów i zdań, czytanie selektywne głośne i ciche, czytanie z przesłonką (w okienku), ćwiczenia w rozumieniu treści, przepisywanie, pisanie z pamięci, pisanie ze słuchu, pisanie ołówkiem w większej liniaturze, kreślenie ręką dużych liter w powietrzu, lepienie z plasteliny, pisanie dużych liter na tablicy – wodzenie po wzorze, pisanie (malowanie) liter na arkuszach papieru, różnej wielkości, pisanie liter za pomocą szablonów. kalkowanie (kalką techniczną), obwodzenie po wzorze, utrwalanie znajomości zasad pisowni, dyktanda ortograficzne, rebusy i rymowanki ortograficzne, poprawianie błędów, praca ze słownikiem ortograficznym, praca z mapą, określanie kierunków geograficznych, położenia miast i obiektów, rysowanie planów miasta, masaż i ćwiczenia dłoni . Podarowałam rodzicom chłopca dekalog pracy z dzieckiem dyslektycznym i zestaw ćwiczeń do pracy w domu. Współpracując z nauczycielami na bieżąco monitorowałam postępy i oceny ucznia z poszczególnych przedmiotów. Efekty oddziaływań Dawid chętnie pracuje na zajęciach, choć przyznaje, że w domu nie zawsze wykonuje zadane przez mnie ćwiczenia. Jednak powoli, praca z chłopcem przynosi efekty. Coraz lepiej i płynniej czyta. Z dyktand ortograficznych otrzymuje oceny dostateczne (wcześniej były to najwyżej oceny dopuszczające). Praca z mapą na przyrodzie i historii już nie wzbudza w uczniu niechęci i stresu. Coraz lepiej radzi sobie z czytaniem ze zrozumieniem, co widać również po analizie ocen. Należy kontynuować pracę z chłopcem przez następne lata, aby w jak największym stopniu usprawnić zaburzone funkcje i poprawić estetykę pisma. Opracował mgr Renata Woldan ZSG w Pławnie

opinia polonisty o uczniu z dysleksją